Korisničko ime      Lozinka

Nemaš nalog? Registruj se

Profil

Opšte informacije

Ime i prezime

Milutin Dragojlovic

Godina rođenja

1953.godine u Novom Sadu

Živi i radi

U Beogradu

Fakultet

Likovnih umetnosti u Beogradu

U klasi profesora

Stojana Celica

Milutin Dragojlovic

 

Rodjen je u Novom Sadu 1953.godine. Fakultet likovnih umetnosti u Beogradu zavrsio je 1978. godine na slikarskom odseku u klasi profesora Stojana Celica. Iste godine upisuje postdiplomske studije koje zavrsava 1980.godine kod istog profesora. 1984.godine postaje asistent na predmetu slikarska tehnologija, a od 2000.godine je u zvanju redovnog profesora.

                            VIRTUЕLITET     MISTIČNE    DVODIMENZIONALNOSTI

 

 

                                                                                                            Zagledan u daljine,

                                                                                                            slikom preobrazi svet.

                                                                                                            Milutin.

                                                                                                                             (K.B.)

 

   Po prirodi stvari, svako umetničko delo preobražava odnos vidjenog i stvorenog u tri osnovna pravca: prvi se odnosi na preobražaj materije i oblika iz postojećeg stanja u drugi vid njihove moguće svrhovitosti. Drugi se odnosi na poredjenje preobraženog prizora u pojmu slično, na relaciji vidjeno-stvoreno, dok se treći odnosi na interpretativne mogućnosti značenja prethodna dva pravca.

   U tom smislu stvaranja slike po liku nečega što već postoji u spoljnjem svetu i u svetu uobrazilje, kao pojmljiva forma, jedan je od logizama za svaki preobraziteljski prizor, koga čine po pravilu umanjene dimenzije onoga šta je predstavljeno u odnosu na ono šta je model predstavljanja, odnosno prevodjenje dimenzionalnih svojstava oblika trodimenzionale u merne odnose prostornosti dvodimenzionale. Tako su makroforme spoljnjeg sveta prepoznate u umanjenim formama slike kao umetničkog dela.

   To je ujedno i opšte mesto u stvaranju slikom preobraziteljskih oblika iz spoljnjeg sveta u posebnost sveta slike.

    Sledeći korak ka kreativnom preobražaju materije-forme u svet doživljavanja slikarski emancipovanog prostora, kao vid sećanja na spoljnji svet, jeste ulazak u logiku varijanti vizuelnih prizora, koje su zasnovane na virtuelitetu individualizovano utemeljenih poetika, sa kojima slikarstvo kao oblast umetnosti stiče svoju kreativnu raskoš.

 

                                                                         II

 

    Ulazeći u tajne i konkretne mogućnosti slikarske izražajnosti, Milutin Dragojlović svojim slikarskim delom osavremenjuje i proširuje neke zanosne tajne slikanog prizora, poput nekih starih umetnika koji su nastojali da objedine naučna saznanja sa umetnošću, sanjajući da spoje svojstva oblika trodimenzionale u prostoru dvodimenzionalne slike. Tako su još stari grčki umetnici tražili mogućnost da u dvodimenzionalnoj ravni “ožive“ pokret jedne figure u liku njih tri, kao „Tri gracije“, gde se lik jedne figure obrće oko svoje duže ose, stvarajući tragove lika u profilu, spreda i otpozadi, sa namerom da se tako doživljava puni volumen jedne figure, čiji je san o tome ostvario u ubedljivo dvodimenzionalnoj ravni film.

  Suštinski, ideja o objedinjavanju nekih naučnih spoznaja sa umetnošću nije do danas nikada napuštana. Važna karika u tom nastojanju postojala je u umetnosti od doba renesanse, kao što su Leonardo da Vinči sa njegovim „sfumatom“, Parmidjanino, „Autoportret u konveksnom ogledalu“, oko 1524, Jan van Ajk,“Porodica Arnolfini“, 1934, Kventin Mesis,“Bankar i njegova žena“, 1514, gde se na ovim slikama, kao deo enterijera nalaze i konveksna ogledala u kojima je uhvaćena spoljnja, neposredna okolina, i drugi.

  Posebnost mesta u slikarskoj problematici Milutina Dragojlovića jeste u tome što se manuelnim postupcima slikanja danas služi klasičnom tehnikom (ulje, slikarske četke tri do pet milimetara), čime virtuelitet preobraženog oblika iz spoljnjeg sveta ne podleže poetikama fotorealizma, hiperrealizma, nego se oslanja preobraziteljski na mistiku neočekivanog na relaciji vidjeno-predstavljeno. Njegov svet slika razvija se u dva pravca. Jedan se povodi problemima sagledavanja slikarskog prostora i prizora u vidu vertikalne ravni (na zidu), kao što je to velika slika „Stanica u Pensilvaniji“. Drugi pravac upućuje na prezentaciju dela čija se sagledljivost prati u horizontali, paralelno sa tlom. U prvom slučaju nalaze se slike velikog formata koje, svojom opremom i prezentacijom, neodoljivo zahtevaju trajno i za njih posebno odredjeno mesto, kao što su „Biblioteka“ i „Dečak na plavom stepeništu“.

   U drugom slučaju Dragojlović se pokazuje kao izuzetan umetnik pamćenja, predvidjenja, prenošenja i uskladjivanja odnosa predstavljenog prostora u horizontali, čiji se vizuelni i likovni rezultati sabiraju u vidu prepoznatljivo vertikalne ravni na cilindričnim i kupastim oblicima na visoko poliranom metalu na sredini vidnog polja slike.

   To su veoma kreativno i autentično dobijeni vizuelno anamorfični efekti, (ceo taj ciklus autor naziva anamorfozama). To su skoro mistično prevedena svojstva fizisa u pojesis, gde se radja metaforično stanje lika dobijenog na površini metalnog cilindra ili kupe. Odraz lika na poliranoj površini vertikalno postavljenih oblih formi postaje emancipovano i spiritualno-oduhovljeno stanje prepoznatljive ljudske figure (“Autoportret na površini cilindra“), koji je konstituisan na površini iz skoro amorfno razvučenih delova sa tla slike. Tako se odredjeni lik sa tla prikupio, nekom vrstom zgusnuća na vertikalno postavljenim površinama, što se kao prizor lako povezuje sa svojstvima lika senke.

 To je čin malog misterioznog obznanjenja lika, čija jasnoća na odsjaju metala zaboravlja na poreklo svoga objekta. Time je „mala senkovita mistika“ uhvaćenog lika na površini poliranog metala optimalnim „izoštravanjem“ (pronalaženjem najjasnijeg lika pod odredjenim uglom), ušla u drugu fazu virtueliteta jer se tada posmatranjem lika, u ogledalnoj ravni poliranog metala, gubi iz vida i sama forma metala. Ostaje samo lebdeći lik „ni na čemu, niodakle“, kao u snu vidjena figura, ljudski lik, kao forma po sebi i za sebe, koja ne traži uzroke porekla, kao daleko sećanje nalaženja nekoga, negde u neidentifikovanom prostoru, logizmom egzistencije senke, izdvajajući se  iz dvojstva  materijalnih konstituenata (metalni cilindar i slikana površina), tako senka obznanjenog lika prelazi u duh, a duh u svom spiritualitetu ostaje nesamerljiv, neuhvatljiv, i kao egzistencijalno biće svojstven samo sećanju i verovanju.

U tome je negde apsolutna drugost Milutina Dragojlovića od svih na prvi pogled sličnih poetika i nastojanja u svetu stare i nove oblasti „preciznog slikanja“.

Drugi važan činilac te drugosti, posebnosti i autentičnosti ovog umetnika, jeste u posledicama njegovog frapantnog  „pamćenja“ količine detalja široko sagledljivog prostora, povezanog u logičnu vizuelnu celinu.

Na primeru slike pod nazivom „Vrtoglavica“ iz 2008, na kojoj je predstavljen unutrašnji prostor Narodne banke u Beogradu, sagledan poliperspektivno sa dominantom žablje perspektive, usmerenjem prema podkupolnom prostoru, tavanici. Ova slika urađena je na konveksno okrugloj formi na dasci, čija fizička svojstva ispupčenjem su suprotna udubljenju unutrašnjeg prostora prema kupoli, koja je na ovoj slici predstavljena. Time je uspostavljen „duplo“ anamorfičan prostor, jer je realno ispupčenu stranu trebalo „suprotstaviti“ prostorno prema realno udubljenom prostoru banke, posebno onom usmerenju prema kupoli, tavanici gde se prostor u gornjem delu sužava a time stvara sugestivnost potenciranog odlaska u dubinu gornjih delova unutrašnjosti. Taj je paradoks ne samo po težini stvaranja virtueliteta izuzetan, nego i po bočnom sažimanju vidljivih detalja (balustrade), što stvara „vrtoglavicu“ spiralnog pokreta ka vrhu, čemu bi se divili i najveći istraživači neobičnih rakursa u slikarskom prostoru. Ovu vrstu problematike ne bi trebalo porediti sa efektima slikarskog iluzionizma kao konačnog cilja, jer Milutin Dragojlović i kao profesor tehnologije na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu i sam je pronašao mnogo tehničkih rešenja koja mu pomažu da prevaziđe zadovoljenje efekta puke iluzije, tražeći dublje osnove prevođenja fizičkih svojstava materije u oduhovljeno stanje njene forme. To je pre svega jedan vid autentično istraženih odnosa materije i forme u onom vidu u kome se u estetici vizantijskog slikarstva, kao estetička kategorija pominje impostas, impostasno, što se odnosi na nerazdvojni odnos smisla i značenja linije i boje. To prevedeno u savremeno shvaćeni pojam virtuelnog, što ukazuje da se taj pojam isto tako ubedljivo može misliti i stvarati i izvan slike virtuelne realnosti proizašle iz mogućnosti digitalne tehnologije.

Dragojlovićeva sublikatska prefinjenost pronađenog dijaloga materijala i forme spaja kreativne mogućnosti tekovina nekih naučnih saznanja i umetnosti, pre svega iz sveta optike, vizuelnih umetnosti i vizuelne kulture.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Kosta Bogdanović

               

Nagrade

 

- 1980.god. Zlatna paleta ULUS

- 1980.god. Nagrada 21.oktobarskog salona

                                                                    Samostalne izlozbe

 

- 1986.god. Izlozba slika, Kulturni centar Beograd

- 1992.god. Izlozba slika, Kulturni centar, Beograd

- 2005.god. Izlozba slika, Galerija Anika, Mokra gora

Milutin Dragojlovic

 

Tel: 011 214 58 63